Een leeg hoofd 'vasthouden'

Ik geniet met volle teugen van mijn vakantie. Geen ‘vaste planning’, niets moeten, aanklooien met mijn gezin en veel tijd voor mezelf. Ik hou ervan!

Al snel merkte ik dat mijn hoofd leger werd. Om mij heen hoorde ik de buren ook tegen elkaar zeggen: ‘welke dag is het vandaag’? Heerlijk! De camping waar wij dit jaar waren neergestreken, maakte het vertragen erg makkelijk. Er hing een gemoedelijke sfeer, de camping stond midden in het bos en de kinderen hadden genoeg te doen. Voor mijn man en mij dus tijd om te ontspannen. Ik genoot met volle teugen van de natuur, startte dagelijks met yin yoga in de buitenlucht om daarna een flinke wandeling te maken met Lizzie, onze lieve hond.

Na thuiskomst kwam de datum waarop ik weer mocht gaan werken dichterbij. In mijn eerste week hoefde ik maar één dag te werken die ik zelf kon inplannen/ kon verspreiden over de week. Ik betrapte mezelf erop dat ik uitstelgedrag vertoonde. Ik voelde weerstand- en dat vind ik altijd interessant. De weerstand puzzelde mij, want ik vind mijn werk leuk. Heel leuk zelfs. Wat maakt dat ik tegenzin voelde?

Ik nam deze vraag mee in deze eerste werkweek, ‘trok mezelf over de drempel’, ging naar kantoor en hoorde daar meerdere mensen zeggen dat ze zo genoten hadden van het ‘af kunnen schakelen’, even niets moeten en dat ze dit lege hoofd graag willen ‘vasthouden’ terwijl ze weer gaan werken. Ik voelde herkenning, dít is waar mijn weerstand zat. Dit ís wat mij puzzelde. Ik wil de balans tussen inspanning en ontspanning goed houden terwijl ik werk, de kinderen weer naar school gaan en alle clubjes weer opstarten. Ik wil me vrij voelen van druk, ik wil mezelf ont-moeten… en terwijl ik dit voel denk ik: ‘maar als ik mijn hoofd leeg ‘moet’ houden, me zen ‘moet’ voelen, dan leg ik mezelf op die manier druk op. Hoe doe ik dat dan? Hoe leef ik vanuit flow?

Het is een zoektocht. Het voelt als een zoektocht die hoort bij ‘deze tijd’, een universele zoektocht. Er zijn zoveel ballen die we in de lucht ‘moeten’ houden, waarbij de voornaamste ballen regelmatig ondergesneeuwd raken door een volle agenda. Mijn ballen: een betrokken werknemer, het moederschap, een liefdevolle partner, een goede vriendin, een gezellig koorlid, een enthousiaste ondernemer, een fijne buurvrouw, een sportief lijf… Waar blijf ik in dat geheel?

Mijn antwoord: ik blíjf in dat geheel. Bij elke ‘rol’ neem ik mezelf mee, blijf ik mezelf en blijf ik dichtbij mezelf. Ik zet mezelf centraal, check in hoe het met me gaat en waar mijn behoeftes liggen. Ik maak keuzes om iets wel, of (nog) niet te doen. Dat begint bij het vullen van mijn agenda. In het weekend houdt dat in dat ik een dagdelen vrij houd van afspraken. Dit maakt dat ik af en toe ‘nee’ zeg, of mijn man alleen ergens naartoe laat gaan. Heerlijk, even tijd voor mezelf.

In een groot gezin is het een uitdaging om gehoor te geven aan mijn eigen behoeftes. Toch doe ik het inmiddels. Mijn gezin weet dat er momenten zijn waarop ik niet gestoord wil worden. Bijvoorbeeld tijdens een meditatie, of ik ga alleen een eind lopen met de hond. “Mag ik mee?” beantwoord ik dan met een “nee, nu even niet. Ik wil even alleen zijn”. Ik heb geleerd mijn eigen grenzen te bewaken, ook richting mijn kinderen. Daardoor ben ik daarna weer beschikbaar voor ze. Ik kan dan volledig aanwezig zijn in het contact met hen, waardoor dat wat we doen waardevoller wordt. 

Op het werk zorg ik voor afwisseling in mijn dag. Ik houd ruimte tussen mijn afspraken en wissel schoolbezoeken, kantoor en thuiswerken met elkaar af. Ik geef mijn grenzen aan en vraag collega’s bij een te volle agenda om hulp. Natuurlijk valt er niet aan administratief werk te ontkomen, mails ‘moeten’ beantwoord worden en logboeken bijgehouden. Ik heb dan de neiging om ‘te hard te willen gaan werken’ en alles tegelijk te willen doen. In ‘superwoman-modus’ beantwoord ik 4 mails, stel er 2 op en beantwoord ook nog een telefoontje binnen 15 minuten. Of ik schrijf een nieuwe blog binnen een uur. En dan vind ik het raar dat ik overprikkeld raak.

Mijn oplossing? Als ik achter de computer zit, zet ik een timer aan waardoor ik tussendoor mini-pauzes kan nemen. In zo’n mini-pauze ga ik bij mezelf na hoe ik me voel en wat ik nodig heb. Ik ‘doodle’ even, ga een kop thee zetten of haal bewust adem. Ik rek en strek, ga wandelen met collega’s of eet de boterham buiten in het zonnetje.  Als ik thuis werk, ga ik zitten op mijn meditatiekussen of zing ik uit volle borst een nummer mee. Na zo’n mini-pauze kan ik ‘fris’ doorwerken óf voelen dat er méér nodig is.  Méér kan van alles zijn, ook de belofte aan mezelf om bij thuiskomst tijd voor mezelf in te richten.

Bij mezelf blijven betekent ook dat ik niet altijd de betrokken, enthousiaste, liefdevolle, gezellige, sportieve vrouw ben. Er zijn dagen waarop het ‘blerh’ gaat. Op die dagen probeer ik nóg meer bij mezelf te blijven. En ja, dan kunnen merken mensen dat het ‘blerh’ gaat. Tja, ik ben ook maar een mens. Wel een mens die zijn eigen chagrijn bij zichzelf probeert te houden, maar wel een eerlijk mens. Daar horen grillen bij. Daarin probeer ik mild te zijn naar mezelf.

Ben jij ook aan het stoeien met je werk-privé-balans?

Kun jij de signalen die jouw lijf je geeft voelen?

Wil je samen met mij ontdekken waar jouw valkuilen liggen en hoe jij jouw grenzen kunt herkennen?

Ik denk graag met je mee.